Vladan Šutanovac je samostalni istraživač (PhD). Prema časopisu Philosophy Now, Vitenštajn je dvaput razjasnio kako jezik ima značenje – i više od toga. Njegov dugoročni cilj nije da na tom mestu stane i „baci peškir“, već da utrostruči ulog u igri značenja i jezika, oslanjajući se na „softver za duboko mišljenje“ našeg jeziku-prilagođenog mozga (DeepThought mindware), koristeći pojedine aspekte Summa Technologiae kako bismo proširili um putem kognitivne ekstenzije i utelovljenja u delovanju. Posebno ga zanima vremenski prozor od oko 350 milisekundi, poznat iz Libetovih eksperimenata, u kojem moždani potencijali pregovaraju sa našim svesnim namerama kako da delujemo – odnosno kako da činimo stvari neuronima, mišljenjem, afektom i rečima kako bismo dodelili smisao našem prosocijalnom životu, mentalnim konstelacijama i svemu što se odnosi na čitanje uma, oblikovanje uma, govorne činove, motivisano rasuđivanje, kognitivne distorzije i zamke verovanja. Ali takođe i svemu što se tiče uključenja u nauku i zagovaranja nauke kao poduhvata izgradnje osećaja zajedništva. U poslednjih 15 godina ove težnje su ga oblikovale u kognitivnog naučnika, kognitivnog interkulturnog/instrukcijskog/eksperimentalnog pragmatičara, kognitivnog interkulturnog/konceptualnog semantičara, kao i filozofa uma, jezika i kognicije. U poslednje vreme, njegov se istraživački fokus usmerio na stvarne međuodnose između mozga, jezika i kulture u disrupitvnim kontekstima, poput zloupotrebe uma i jezika kroz veštački izazvane kognitivno-afektivne poremećaje i zamke verovanja – naročito u okviru obrazovanja i govornih činova kao aparata ideološke infekcije uma, širenja i represije ideologije. Pored toga, njegovo istraživanje se proteže i na afektivnu neuronauku, kliničku neurofiziologiju emocionalnih poremećaja, neuropsihologiju, računarsko modelovanje ličnosti i emocija, afektivnu veštačku inteligenciju i etiku AI-a, kao i na interfejs kognitivne nauke i umetnosti novih medija u službi popularizacije i zagovaranja nauke.
